Nieuws
Het laatste nieuws van de Versa Vrijwilligerscentrale
Word lid van onze vrijwilligerspool!
Kun je uit de bestaande vacatures nog geen keuze maken of zit dé vacature er voor jou nog niet bij? Meld je dan aan bij de vrijwilligerspool. In jouw persoonlijke profiel kun je jouw wensen en interesses aangeven voor deze pool. Bijvoorbeeld wat jij zoekt voor vrijwilligerswerk, waar loop jij warm voor, wat heeft jouw interesse en wanneer ben je beschikbaar voor een vrijwilligersjob? Een organisatie kan jou dan een berichtje sturen wanneer zij interessante vacature voor jou denken te hebben. De website zorgt ervoor dat wanneer je je aanmeldt voor de vrijwilligerspool, organisaties in dezelfde categorie en interessegebieden een mail krijgen met jouw profiel. Een mooie matchmakers-tool dus!
Bekijk hier de uitlegvideo:
De vrijwilligerspool voor de vrijwilliger
Lees meer
"Vrijwilligers zijn de ziel van ons dorp"
De gemeente Hilversum gaat de komende zes jaar structureel investeren in vrijwilligers en vrijwilligersorganisaties. Met een actieprogramma wil de gemeente vrijwillige inzet van inwoners stimuleren, ondersteunen en waarderen.
Dit heeft het college van burgemeester en wethouders vastgesteld met de Uitvoeringsagenda Vrijwillige Inzet 2024 – 2030. Wethouder Gerben van Voorden (Zorg en Samenleving) licht de uitvoeringsagenda toe in Filmtheater Hilversum. De locatie is niet voor niets uitgekozen. “In het filmtheater werken ze met ontzettend veel vrijwilligers en dat doen ze heel goed. Ze hebben ze zelfs een wachtlijst”, vertelt Van Voorden. Christian Taal, directeur van het Filmtheater, vult aan: “We werken in totaal met meer dan 200 vrijwilligers. De grootste groep is in het filmtheater zelf aan de gang. Daarnaast zijn er ongeveer tachtig mensen die de boekjes rondbrengen. En het klopt, er staan nu drieëndertig mensen op de wachtlijst.”
‘Zonder vrijwilligers zijn er geen voetbalwedstrijden, is er geen brandweer en geen dierenambulance’ Van Voorden: “Ik hoor vaak van vrijwilligers dat ze zelf beter en gelukkiger worden van het doen van vrijwilligerswerk. Het is het beste medicijn. Vrijwilligers zijn nodig om Hilversum levend te houden, op alle terreinen. Ze zijn de ziel van ons dorp. Zonder vrijwilligers zijn er geen voetbalwedstrijden, is er geen brandweer en geen dierenambulance en zijn er geen gastvrouwen in Tergooi MC. Daarom wil de gemeente daar structureel in investeren. Bovendien groeit de vraag naar vrijwilligers en zal deze blijven groeien; er zijn steeds meer vrijwilligers nodig. Je kunt altijd iets doen en ik weet zeker dat iedereen ook iets voor een ander wil doen. Dat willen we maximaal gaan faciliteren.”
De uitvoeringsagenda is tot stand gekomen met behulp van lokale partners die met vrijwilligers werken, waaronder Maatjesproject, Protestantse kerk, Hilversummers.nl en Versa Vrijwilligerscentrale. Het actieprogramma is in vier elementen verdeeld: stimuleren, matchen en verbinden, ondersteunen en waarderen.
Vraag en aanbod
Bij het stimuleren worden activiteiten georganiseerd en gefaciliteerd zodat Hilversummers zich actief in gaan zetten. Matchen en verbinden staat voor het opzetten van een juiste infrastructuur om vraag en aanbod van verschillende soorten vrijwilligerswerk optimaal bij elkaar te brengen. Het ondersteunen geldt voor zowel de vrijwilligers als de vrijwilligersorganisaties. Een van de onderdelen hiervan is het oprichten van een expertisecentrum, waarbij zoveel mogelijk kennis wordt verzameld en gedeeld aan zowel de (toekomstige) vrijwilligers als de organisaties. Bijvoorbeeld door het zo goed mogelijk inzetten van vrijwilligers en het ontzorgen rondom wet- en regelgeving. Tot slot het waarderen. De gemeente Hilversum houdt diverse activiteiten die waardering tonen aan de vrijwilligers. Dit zijn bijvoorbeeld de jaarlijkse prijzen voor vrijwilliger en vrijwilligersorganisatie van het jaar en het Sterrengala.
Taal: “Wat ik fijn vind in het plan is het overdragen van kennis tussen de organisaties. Het scheelt enorm. Als organisatie die met vrijwilligers werkt, is het fijn om het daar onderling met elkaar over te hebben. Je loopt allemaal tegen dezelfde dingen aan, je hebt dezelfde problemen. Fijn te weten hoe anderen daarmee omgaan.” Een voorbeeld van organisaties die onlangs samen zijn gaan werken, zijn de Zoutkeet en de Erfgooiersspeeltuin . Van Voorden: “Zij zijn in een gezamenlijke actie op zoek gegaan naar vrijwilligers voor de speeltuinen. Nu bundelen ze hun krachten en delen ze hun kennis.”
Mensen die vrijwilligerswerk bij het filmtheater doen, doen dat om verschillende redenen, vertelt Taal. “Voor sommigen zijn de sociale contacten belangrijk, anderen willen graag iets voor de maatschappij doen. In principe draaien de meeste mensen bij ons elke week een dienst waarbij ze met andere mensen samenwerken en waarbij ze de bezoekers ontmoeten. Dat zorgt allemaal voor verbinding, zowel bij de vrijwilligers als bij de bezoekers.” ‘Ik weet dat de cultuur in Hilversum niet zonder vrijwilligers kan bestaan’. Bij het filmtheater is een vertrouwenspersoon op vrijwillige basis werkzaam. Ze wil liever niet met haar naam in de krant. “Ik doe het omdat ik zelf vind dat ik me maatschappelijk moet inzetten. Ook wil ik graag mijn hoofd ‘aan’ houden. Ik heb veertig jaar in de cultuursector gewerkt en ik weet dat de cultuur in Hilversum niet zonder vrijwilligers kan bestaan. Ik wil ook blijven leren, ik moet hiervoor wel mijn best doen. Niet al het vrijwilligerswerk is voor iedereen geschikt, maar veel mensen zijn wel geschikt om vrijwilligerswerk te doen.”
Zelfde niveau als voor corona
Het CBS publiceerde deze week het bericht dat het percentage Nederlanders dat vrijwilligerswerk doet in 2023 weer is gestegen ten opzichte van 2022 en daarmee op hetzelfde niveau zit als voor de coronaperiode. Onder alle leeftijdsgroepen is het percentage gestegen. Wel is er een verandering in het soort vrijwilligerswerk te zien. Zo doen mensen vaker incidenteel vrijwilligerswerk en minder mensen regelmatig vrijwilligerswerk. Die verandering is ook in Hilversum zichtbaar. Van Voorden: “Je ziet vooral bij jongeren dat ze wel iets willen doen, maar zich niet willen vastleggen. Organisaties als Stichting Present spelen daarop in.”
Lees meer
Vrijwilliger in Beeld
Dierenambulance: “Altijd helpen, niet afwijzen maar op weg helpen”
Toen Laura Nieuwkoop stopte met werken was ze wel gestopt maar nog niet uitgewerkt. Laura is een bezige bij en wilde zich graag inzetten voor een organisatie die te maken had met dieren welzijn en zo kwam ze bij Dierenambulance Gooi- en Vechtstreek terecht. Inmiddels is Laura Nieuwkoop, een knappe vlotte dame, al 20 jaar vrijwilliger bij de Dierenambulance.
Multitasking
Laura begon als centralist in de meldkamer, een rol die haar op lijf is geschreven. Ze regelt, coördineert en bepaalt wat er moet gebeuren. Dit is vaak onder tijdsdruk en ook heftige emoties komen soms om de hoek kijken. Na 5 jaar als centralist te hebben gewerkt begon Laura aan de opleiding voor chauffeur bij de Dierenambulance. In die tijd was ook de vogelgriep en moest de bus gedesinfecteerd worden. Dat was een zware tijd, want je moest witte pakken aan, protocollen volgen voor ieders veiligheid, want je werkt met gewonde en dode dieren. “En ja, ik liet het heel schoon achter, wat best fysiek zwaar en veel poetswerk was, alles moest goed schoon, alle hokken, het materiaal en de bus zelf.” Uiteindelijk is ze gestopt met het chaufferen en als centralist gebleven. Laura geeft ook voorlichting op scholen, staat met de collectebus op braderieën en is zij een van de opleiders voor nieuwe centralisten. Hiermee is Laura multi inzetbaar en een gouden kracht dus voor de Dierenambulance.
Zware zwanen
In de tijd dat Laura op de bus zat samen met Irene, ook een vrijwilliger bij de Dierenambulance , hebben ze weleens de taken omgeruild; dan was de een centralist en de ander zat dan op de bus. Dat hebben ze 5 jaar zo gedaan. Dat was een hele leuke tijd vertelt Laura met een glimlach. Soms kwamen ze dan een gewonde zwaan tegen. “Die zwanen wegen wel 20 kilo en til je niet zo makkelijk op, weet wat ik dan deed? Die pak ik zo beet, (Laura staat op en spreid haar ene been) ik ga erop zitten, dan hebben ze geen praatjes meer”. En bracht ze de gewonde zwaan naar de vogelopvang. Elk gewond dier wil geholpen worden en zij voelen het als ze met respect worden behandeld. Laura werkt 1x 14 dagen op de dinsdag als centralist, regelmatig op de vrijdagavond en zaterdagmiddag en ze vult lege plekken in het rooster in. “Ik heb nooit geen zin. Als centralist met het bijbehorende computerwerk houdt je ook scherp.” Ook de mails van inwoners worden beantwoord. Is er een kat vermist? Dan geeft ze een reactie en vraag je om informatie en een foto, dat ze bij het dossier plakt. “Je mag geen fouten maken”. De Dierenambulance rijdt ook inwoners met zieke dieren naar de dierenarts, een service die ze al jaren geven.
Veelzijdigheid
De veelzijdigheid van het werk spreekt Laura zeer aan, geen dienst is hetzelfde. Vorige week was er een roofvogel tegen een raam aan gevlogen, die achter een duif aan zat. Hij had de duif te pakken maar was uit koers geraakt en tegen het raam aan geklapt. Er werd gebeld naar de Dierenambulance. Laura sprak met de inwoner die belde en reageerde; “waarschijnlijk is de roofvogel in shock en na 30 min vliegt de roofvogel vanzelf weg, zo niet leg er een kratje over heen en dan halen we hem op.” Laura vervolgt dat als er wordt gebeld, het altijd moet worden opgelost. Vorige week waren er ook 4 dode zwanen in een weiland. Dan moet er een wit pak aangetrokken worden i.v.m. vogelgriep. “Waarschijnlijk was het een vos want de zwanen bleken in stukken te liggen en dan zeg ik; ‘laat het liggen want de natuur lost het zelf op’”. Laura weet precies in welke maand er wat is. “In april is het vogeltjestijd, dan is het hectisch. Dat mensen hun bomen gaan kappen terwijl er nestjes in zitten of dat ze hun dak vernieuwen met nestjes onder de pannen”. Soms stoort het haar dat de mensen zich daar niet bewust van zijn. Mensen kunnen ook de Dierenambulance bellen als ze hun kat kwijt zijn, dat weten de mensen niet altijd. “Ik heb weleens een kat uit het water moeten halen, verschrikkelijk, die kat heeft dan zo’n doodsstrijd meegemaakt, echt heel erg!” Zo heeft Laura honderden verhalen over dieren in al die jaren als centralist en chauffeur. Wat is het lievelingsdier van Laura? “Toch wel zwanen of kleine katjes. Straks is het wilde kittens-tijd, die zijn soms niet te hanteren”, vervolgt ze. “Het beste is om de kittens en de wilde kat-moeder samen naar het asiel te brengen, zodat de kittens kunnen socialiseren en moederkat kan worden gesteriliseerd. En daarna de moeder terugbrengen naar de plek waar ze is gevonden.”
Laura kan de emoties voelen als de mensen die bellen het moeilijk hebben, dan pinkt ze soms zelf ook een traan weg. Laatst was er een zwanenpaar waarvan er 1 overleden was en 14 dagen later de andere, waarschijnlijk door liefdesverdriet. Dat was bij het Muiderslot en samen met Klaas en zijn bootje hebben ze de zwaan uit het water gehaald, heel triest was dat. Laura kent ook een situatie waarbij een klein zwaantje uit het nest werd gestoten, die zelf niet diep kon duiken en eten kon pakken. Het zwaantje zwom achter de zwanen familie aan en dan weet ze al dat die het niet zelf haalt. Die hebben ze toen opgehaald en naar de vogelopvang gebracht om aan te sterken. Dat zijn moeilijke situaties en kunnen emotioneel zijn. Maar bij meerkoeten zegt Laura, altijd handschoenen aan, want die bijten.
Glimmende oogjes
De Dierenambulance is actief in Gooi en Vechtreek dat een grote regio is, laatst moest er een vogeltje worden opgehaald bij Breukeleveen, dat is een eind! Met 1 chauffeur in de hele regio leg je behoorlijke afstanden af, het liefst zijn er twee chauffeurs per dag nodig, dat is het beste. Alle noodnummers heeft Laura binnen handbereik, die moet ze zo kunnen pakken, ook de landelijke dierenambulances. Laatste belde er een mevrouw uit Limburg, waarop Laura zegt “mevrouw u belt nu met het Gooi, maar ja dan zoek je toch het juiste nummer op voor die mevrouw”. Alle dierenklinieken, dierenartsen en politie en brandweer weet Laura in een oogwenk te pakken. “Altijd helpen, niet afwijzen maar op weg helpen”.
Als Laura met glimmende oogjes haar meldkamer thuis gaat uitstallen is haar halve eettafel bedekt met alles wat ze nodig heeft aan apparatuur, laptop en schrijfblokken. Inmiddels heeft ze een tiental schrijfblokken beschreven. “Eerst volkladden met aantekeningen en daarna netjes in de computer” zegt ze. Als centralist heb je de regie, “Ik zie wat er moet gebeuren en chauffeurs voeren het uit. Maar als chauffeur zie je de narigheid. Verwaarlozing van dieren, gewonde en dode dieren ophalen of een dier dat bij een dood persoon in huis ligt. Zo’n trouwe hond dat bij zijn dode baasje niet weg wil, dat is hartverscheurend".
Als Laura klaar achter haar uitgestalde bureau zit is de dinsdag helemaal voor de Dierenambulance. “Ik ontvang geen bezoek en doe ik ook geen boodschap, want stel je voor er wordt gebeld. Soms kan ik amper naar het toilet, zo druk kan het zijn.” Overal in haar huis zie je ook dieren op kussens, aan de muur, op het servies, als beeld op het balkon. Als haar mobiel overgaat hoor je een kukelende haan en bij een binnenkomende mail het geluid van een koe. “Ik ben een echt Diermens, liefde voor dieren is er altijd geweest”.
Met dank aan Laura Nieuwkoop, centralist bij stichting Dierenambulance Gooi- en Vechtstreek. Ben je nieuwsgierig geworden naar vrijwilligerswerk bij deze organisatie?
https://www.versavrijwilligerscentrale.nl/o/Stichting-Dierenambulance-Gooi-en-Vechtstreek
Lees meer
Sophia en Henk-Jan zijn Steunouders: ‘Robina is ons bonuskleinkind’
Toen Soraya in 2020 op zoek was naar wat extra ondersteuning voor haar dochter Robina, kwam ze via Versa Welzijn in contact met Steunouder Hilversum. Ze werd gekoppeld aan Sophia en Henk-Jan, een gepensioneerd echtpaar. Wat begon als een praktische oplossing, groeide uit tot een warme band die nu al jaren standhoudt. “Het voelt alsof we er familie bij hebben gekregen,” zegt Soraya.
Als Soraya in 2020 start met haar opleiding tot tandartsassistente, zoekt ze een vertrouwde plek waar haar dochter Robina naartoe kan. “Ik had elke vrijdag tot laat in de middag online lessen. Het was voor mij dus heel belangrijk dat Robina na school naar een fijne plek kon, zodat ik me kon richten op mijn opleiding en huiswerk. Toen hoorde ik via Versa Welzijn van Steunouder.” Steunouders zijn mensen die een kind van een andere ouder een dag of dagdeel per week opvangen, om die ouders wat lucht te geven. “Ik was niet meteen enthousiast,” geeft Soraya toe. “Robina was wel op de kinderopvang en BSO geweest, maar nog nooit bij iemand thuis. Dus ik wilde eerst kijken of er een goede klik was, voor ik toe zou zeggen.”
Een klik aan de keukentafel
Sophia vindt in diezelfde periode een flyer in haar brievenbus: steunouders gezocht. “Ik heb de opleiding tot kinderverzorgster gedaan en ben ook gastouder geweest. We hadden in die tijd nog geen kleinkinderen en ik miste de kinderen om me heen. Dus ik dacht: steunouder, dat lijkt me leuk.” Na een korte training wordt Sophia samen met haar man Henk-Jan gekoppeld aan Robina. “Eerst hadden we een kennismaking bij hen thuis, daar was Jet van der Wal, steunoudercoördinator bij Versa Welzijn ook bij. Het voelde meteen goed.” Ze kijkt belangstellend naar Robina. “Kan jij onze eerste kennismaking nog herinneren?” Robina schudt haar hoofd, maar haar moeder Soraya weet het nog goed. “We spraken nog een tweede keer af, nu bij Sophia en Henk-Jan thuis. Het was heel vertrouwd, ook voor Robina. Dus toen wist ik: dit gaan we doen.”
‘Ik voel me hier comfortabel’
Vanaf november 2020 komt Robina elke vrijdagmiddag bij Sophia en Henk-Jan over de vloer. Ze eet wat lekkers, doet spelletjes, knutselt of maakt huiswerk. Robina lacht: “Ik weet niet meer hoe het helemaal in het begin was, maar ik weet wel dat ik het altijd leuk vond en altijd vrolijk weer naar huis ging. En ook al kom ik niet meer elke vrijdagmiddag, ik vind het hier nog steeds fijn, ik voel me hier comfortabel." Sophia glimlacht. “Vroeger hielpen we Robina ook met haar huiswerk als dat nodig was. We hoefden haar daar niet op te wijzen hoor, ze heeft heel veel verantwoordelijkheidsgevoel.” Henk-Jan vult haar aan: “Dat merk je ook aan hoe ze omgaat met onze kleinzoon Tobias. Dat kan ze zo goed, als een soort grote nicht. Zo voelt het ook een beetje, want we zien Robina als onze bonuskleindochter.”
Respect en ruimte
De band tussen steunouders en steunkind groeide vanzelf. “Wat ik bijzonder vind,” zegt Henk-Jan, “is hoe open Robina is. Ze vertelt wat haar bezighoudt: over school, over haar klasgenoten, maar ook persoonlijke onderwerpen. Er is vertrouwen.” Sophia knikt. “En we laten elkaar in de waarde. Wij zijn christelijk, Robina is moslim. Dat is nooit een probleem geweest. We hebben juist veel respect voor elkaars cultuur.” Soraya herkent dat. “Dat was voor mij zó belangrijk. Ik kon Robina met een gerust hart hierheen sturen. Niet alleen omdat ze goed op haar pasten, maar ook vanwege dat respect. Hier was ze veilig.” En er was méér: “Ik ontdekte dat Robina bij Sophia en Henk-Jan ook iets meekreeg van de Nederlandse opvoeding. Ze leerde de taal beter, ze werd zelfstandiger. Dat vond ik een waardevolle aanvulling. Vooral voor gezinnen die nog niet lang in Nederland zijn, is dat heel fijn.”
‘We spreken samen af’
Nu Robina op de middelbare school zit en Soraya haar opleiding tot tandartsassistente heeft afgerond, is het niet meer nodig dat Robina elke vrijdagmiddag naar Sophia en Henk-Jan gaat. Toch blijft de band hecht. “In het begin verliep het contact over de afspraken altijd tussen Soraya en mij,” legt Sophia uit. “Maar nu Robina wat ouder is, stuur ik haar een appje, of zij mij. Natuurlijk is Soraya ook overal bij betrokken, maar Robina is oud genoeg om zelf met ons af te spreken.” Robina knikt. “Soms heb ik op vrijdag andere afspraken, en ik heb ook nog kickbokstraining op vrijdag. Dus soms kom ik een paar weken niet. Maar ik kom ook wel eens op een andere dag, bijvoorbeeld als Tobias er is.” In de schoolvakanties maken Sophia en Henk-Jan ook uitstapjes met Robina. Soraya en Robina’s broertje Ryan gaan dan ook vaak mee. “We zijn naar de dierentuin geweest, maar ook naar Madurodam en het Muiderslot,” vertelt Sophia stralend. “Daar genieten we zo van. En binnenkort neem ik Robina als verjaardagscadeau mee naar Zuid-Limburg. Dan gaan we samen een nachtje in een hotel, zoals een oma ook met haar kleindochter zou doen."
Van steunouder tot vriendschap
Wat begon met een flyer, is uitgegroeid tot een waardevolle relatie. “Het leverde ons de vriendschap met deze jongedame op,” zegt Henk-Jan met een vaderlijke glimlach. Robina lacht terug. “Ik voel me hier altijd welkom, dat is een fijn gevoel.” Ook Soraya is nog steeds blij met Sophia en Henk-Jan. “Robina komt altijd blij thuis als ze hier is geweest. Dan weet je als moeder dat het goed zit. Ik had van tevoren nooit gedacht dat steunouders zoveel konden betekenen, maar ik ben er heel blij mee.” Sophia vult aan: “We vinden het belangrijk om open en respectvol naar elkaar te zijn. En natuurlijk is plezier hebben ook belangrijk! Dat wil ik toekomstige steunouders ook meegeven. Steunouder zijn is een commitment, dat moet je wel beseffen als je eraan begint. Het hoeft niet meteen voor altijd te zijn, maar je bindt je zeker voor een half jaar en daarna kijk je verder.” Dan richt ze haar blik liefdevol op Robina en Soraya. “Wij zijn voor altijd verbonden, want jullie voelen als familie.”
MOEDER SORAYA OVER STEUNOUDERS SOPHIA EN HENK-JAN
“Dat was voor mij zo belangrijk. Ik kon Robina met een gerust hart hierheen sturen. Niet alleen omdat ze goed op haar pasten, maar ook vanwege dat respect. Hier was ze veilig.”
Lees meer
Interview met Janneke – vrijwilliger bij VPTZ Gooi en Vechtstreek
Al anderhalf jaar zet Janneke zich in als vrijwilliger bij VPTZ Gooi en Vechtstreek. In die tijd was zij betrokken bij twaalf cliënten in hun laatste levensfase. “Het is bijzonder werk,” vertelt ze. “Je bent er op een heel intiem moment in iemands leven.” Het verhaal van Janneke als Vrijwilliger Palliatieve Terminale Zorg.
Er zijn voor een ander
Janneke volgde in 2024 de basistraining en werd daarna al snel ingezet. Als vrijwilliger ondersteunt zij mensen die terminaal ziek zijn, in hun eigen vertrouwde omgeving.
“Mijn rol is om er te zijn,” legt ze uit. “Soms praten we, soms kijken we televisie of drinken we samen koffie. En soms ben ik gewoon op de achtergrond aanwezig. Wat iemand nodig heeft, dat verschilt per moment.” Die aanwezigheid is niet alleen waardevol voor de cliënt, maar ook voor de naasten. “Doordat ik er ben, kan een partner of familielid even weg om boodschappen te doen of een wandeling te maken. Even opladen. Dat geeft rust.”
Dichtbij komen
De eerste keer dat Janneke bij een gezin binnenstapte, vond ze spannend. “Je komt echt in een persoonlijke situatie terecht. Je bent dichtbij, maakt dingen mee die heel intiem zijn.” Ze herinnert zich hoe ze bij een cliënt aanwezig was terwijl de huisarts langskwam. “De partner was even weg. Ik luisterde mee, zodat ik later kon terugkoppelen. Twee horen nu eenmaal meer dan één.” Naast aanwezigheid biedt ze ook praktische ondersteuning. “Tijdens de training leer je bijvoorbeeld hoe je iemand helpt om comfortabel te liggen of zich te verplaatsen. Dat geeft houvast.”
Het belang van aandacht en gesprek
Wat Janneke vooral heeft geleerd, is hoe belangrijk het is om goed te luisteren en soms de juiste vraag te stellen. “In de laatste levensfase kom je allerlei situaties tegen,” vertelt ze. “Sommige mensen hebben alles al geregeld en zijn voorbereid op wat komt. Anderen worden overvallen door het nieuws en zitten nog vol ongeloof of onmacht.” Juist dan kan een vraag helpen. “Door iets bespreekbaar te maken, help je mensen soms om overzicht te krijgen of om nog iets uit te spreken wat belangrijk is. Je moet daarbij wel vertrouwen op je gevoel. Elke situatie is anders.”
Blijven leren en delen
Om haar werk goed te kunnen blijven doen, volgt Janneke regelmatig trainingen en cursussen. “Er is een breed aanbod en ik leer elke keer iets nieuws. Dat houdt me scherp.” Daarnaast komen vrijwilligers regelmatig samen om ervaringen te delen. “Dat is heel waardevol. Je leert van elkaar en krijgt praktische tips. Het helpt ook om alles wat je meemaakt een plek te geven.”
Een andere wereld
In het dagelijks leven werkt Janneke achter de schermen van televisieproducties, onder andere voor sport en nieuws. “Dat is een wereld van tempo en hectiek. Het vrijwilligerswerk is precies het tegenovergestelde. Hier draait alles om rust, aandacht en echt contact. Ik ben meestal twee tot drie uur bij iemand en stem me volledig af op de ander. Dat maakt het intens, maar ook heel waardevol.”
Betrokkenheid die blijft
Soms ontstaat er in korte tijd een sterke band. Zo was Janneke gedurende een periode intensief betrokken bij een cliënt en zijn partner. “We spraken veel met elkaar. Hij vertelde hoe hij zijn afscheid voor zich zag. Door daarover te praten leer je iemand beter kennen en hoor je wat belangrijk is voor diegene.” Na het overlijden bleef het contact bestaan. “Met zijn vrouw heb ik nog steeds regelmatig contact. We spreken af en doen samen iets gezelligs. Dat is niet gebruikelijk, maar in dit geval heel bijzonder.”
Persoonlijk en dichtbij
Het werk kan soms ook dichtbij komen. “Als iemand in een vergelijkbare levensfase zit als jijzelf, of kinderen heeft in dezelfde leeftijd als die van mij, dan raakt dat meer. Dan is het zwaarder, maar het is niet zo dat ik het niet wil doen.” Juist die persoonlijke betrokkenheid maakt het werk betekenisvol.
Met aandacht aanwezig
Janneke neemt altijd een tas mee naar haar bezoeken, gevuld met praktische spullen zoals boekjes, spelletjes en haar notitieboek. “Mijn telefoon zet ik uit. Even helemaal offline. Dat is eigenlijk ook een cadeautje voor mezelf. Bij de cliënt zet ik mijn eigen leven even op pauze. Ik ben er volledig voor de ander. Ook de trainingen en het blijven leren ziet ze als een cadeau. Het verrijkt mij als mens.”
Waardevol werk
Wat Janneke doet, is intens en vraagt aandacht, betrokkenheid en vertrouwen. “Je bent aanwezig in een van de meest kwetsbare fases van iemands leven. Dan gaat het niet om grote dingen, maar om comfort, rust en er zijn.”
Met haar inzet draagt ze bij aan precies datgene waar VPTZ voor staat: ondersteuning bieden in de laatste levensfase, voor zowel de cliënt als de naasten.
Heeft u interesse in het werken bij de VPTZ? Neem contact op via de website https://www.vptzgooienvechtstreek.nl/ of bel met de Vrijwilligerscentrale in uw gemeente.
Lees meer
Online bankzaken regelen voor oma
Iedere week komt Kevin over de vloer bij zijn oma Harmke. Om boodschappen voor haar te doen, samen naar een ziekenhuisafspraak te gaan, of zomaar, voor de gezelligheid. “Ik vind het fijn dat ik weet dat ik voor haar kan zorgen. Dat ze er goed bij zit, en alles heeft wat ze nodig heeft.”
Een paar jaar geleden werd Harmke getroffen door een herseninfarct. Daar herstelde ze goed van, al heeft ze door de gevolgen wel een rollator nodig bij het lopen. Sindsdien helpt haar kleinzoon Kevin bij allerlei dagelijkse dingen. “Hij doet boodschappen, hij gaat voor me naar de bank, hij helpt met dingen op de computer. Ik hoef maar te kikken en hij komt!”, vertelt Harmke met een grote lach.
Kevin beaamt dat: “Ik ben laatst mijn eigen diëtistenpraktijk begonnen, en ik heb veel speling in mijn werkuren. Ik kan dus vrij makkelijk tijd reserveren voor mijn oma. Je ziet vaak dat kleinkinderen, als ze ouder worden, niet zo vaak meer bij hun opa of oma over de vloer komen. Voor mij is dit een goede reden om mijn oma vaker te blijven zien.”
Gezonde boodschappen
Zijn werk als diëtist neemt Kevin serieus. Ook wanneer hij boodschappen doet voor Harmke, die suikerziekte heeft. “Hij is streng hoor!”, vertelt Harmke. “Ik zondig nog weleens, maar als hij boodschappen doet, dan zitten er alleen maar dingen bij die ik mag hebben!” Kevin, glimlachend: “Nou, ik maak gewoon wat gezondere keuzes. Als ze vruchtenyoghurt wil, dan zorg ik wel dat het gezonde yoghurt is. En in plaats van zoet beleg haal ik bijvoorbeeld wat magere vleeswaren.”
Toch weerhoudt dat Harmke er niet van om af en toe te snoepen: “Tegenover mijn huis zit een Turks winkeltje, daar haal ik soms stiekem wat kleins voor mezelf. Als Kevin dan langskomt verstop ik dat een beetje.” vertelt ze, terwijl ze Kevin lachend met haar elleboog aantikt. Dan, als ze een koekje uit een schaaltje op tafel pakt: “Alles wat ik niet mag, vind ik heerlijk!” Kevin: “Ik weet dat natuurlijk wel. Maar de kwaliteit van haar leven moet natuurlijk ook goed blijven. Dat is heel belangrijk.”
Uitstapjes
Harmke gaat er graag op uit. Naar het dorp bijvoorbeeld. Waar ze, zo vertelt ze, een bekend gezicht is bij veel cafés en winkeltjes: “Bij de ene zaak krijg ik koffie, en dan ergens anders weer wat drinken, of iets lekkers. Dat vind ik zo gezellig, ik ben gek op gezelligheid!” Kevin: “Dat vind ik ook tof. Ondanks dat ze met d’r voet zit, en ook niet meer goed ziet met één oog, gaat ze toch lekker de hort op.”
Harmke en Kevin maken ook regelmatig samen uitstapjes. “Ik kan overal wel met de taxi heen,” vertelt Harmke, “maar dan ben je ook maar zo alleen. Dus af en toe haalt Kevin me op en gaan we samen een dagje weg, naar mijn oudste zoon bijvoorbeeld. Op de terugweg gaan we dan ergens een hapje eten. Dat is hartstikke leuk! Ik ben echt heel blij met Kevin, die kan ik niet meer missen.”
Dat geldt andersom ook. “Met mijn oma kan ik het overal over hebben,” Kevin kijkt Harmke even aan, “ook over dingen die soms moeilijk zijn om met anderen te bespreken. En dat is fijn. Ik heb heel veel steun aan haar.”
Lees meer
Rick (27): ‘Ik leer door mijn maatje mezelf steeds beter kennen’
De 27-jarige Rick is een maatje voor een leeftijdsgenoot met psychische klachten. Rick: ‘Ik leer door mijn maatje mezelf steeds beter kennen’. Lees de blog>
Lees meer
Sanne (17) helpt Laura (16) met Nederlands
Sanne helpt scholiere Laura met wennen in Nederland
Lees meer